Ölmesini Dilemek

 Koridorda bir aşağı bir yukarı turluyorum. Bazen nefessiz kalıyorum bazen de kalp atışlarım hızlanıyor. Sağımdan solumdan geçen insanların seslerini duyuyorum. Çok garip bakışlara maruz kaldığımı söylemek yanlış olmazdı sanırım. Kafamın içindeki sesler dışarıyı algılamamı engelliyor. Sadece birtakım uğultular bana eşlik ediyor gibi hissediyorum. İlaç kokusu boğazımı yakıyor. Kalabalık içinde tek ben varmışım gibi hissediyorum ama sanki etrafımda büyük bir kargaşanın ortasında kalmışım ve gelen geçen her insan çember halinde etrafımı sarmış gibi. Teyzemden çok uzaklaştığımı fark ederek tekrardan koridorun sonuna yöneldim. Adımlarım geri geri gidiyor. İlerlemeye çalıştığım her an sanki ruhum dört nala atın üstünde hızla uzaklaşıyor ters yöne doğru. Onu engellemek istemiyorum. İzleme camının önüne geldiğimde tüm duygularım kayboldu. Ölmesini dilemek ama ölecek diye korkmak arasındaki ikilem de ölmesini istediğim her an kendimden nefret ediyordum. Acı çekmesini istemiyordum. Gözlerindeki o ifade canımdan can alıyordu. Yavaşça yere çöktüm. Sırtımı duvara dayadım. Ağlayamayacak kadar şok içerisinde miyim yoksa ağlamak istemiyor muyum çözemiyordum. Bütün bunlar çok ağır geliyor. Kalbimi yakan alevi dindirmenin bir yolu var mı? Adım seslerinin artması ile kafamı kaldırdığımda birkaç kişinin yoğunbakım ünitesine koştuğunu görmek hareketlerimi daha da yavaşlattı. Ayağa kalkabilecek gücü bulamıyordum ve tüm bunların son bulmasını umut ediyordum. Bir hayalden öteye geçmemesini. Özür dilerim Teyzem. Bu kadar kalpsiz kalabildiğim için özür dilerim. Ben sadece huzura ulaşmanı arzu ediyorum. Gözyaşları yanaklarımı ıslatmaya başladığında yanıma yaklaşan bir çift ayağa doğru baktım. Sonrası karanlıktı. Ruhumu teslim etmiş olmayı dilediğimden başka bir şey veya bir söz hatırlamıyorum...

2 Mayıs 2025

                                                           ~AhsenH~


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı