Kurabiyenin Tatlı Kokusu

 Hiç kurabiye yaptın mı? Çok zor ve dikkat isteyen bir iştir. Güldüğünü hissedebiliyorum. Ama şaka yapmıyorum. Kurabiye yapmak zordur. Bütün benliğini kurabiyeye hazırlaman gerekir. Beynin ve bedenin bir uyum içinde olmalı. Kurabiye yaptığının bilincinde olmalısın. Hazır ölçülerle sıyrılamazsın. Gerektiği kadar un koymalısın. Hamuru yoğururken beş duyu organın açık olmalı. İlk önce şekerle yumurtayı çırpmazsan şeker karışmaz. Unu az koyarsan dağılır, fazla koyarsan kırılır. Unun ölçüsünü tam olarak anlamak için bir elinin temiz olması lazım. Eğer hamurlu elinle anlamaya çalışırsan sürekli eline yapışır. Unu az zannedersin ama ölçüyü bozan senin elin ve acelendir. Sabırla yoğurman gerekir. Yoksa malzemeler bir bütün olmaz. Piştiğini anlamak için sürekli fırını kontrol etmelisin. Kaşla göz arasında yanabilir. Bu kadar zor olmasına rağmen eğer sonuca değil de kurabiye yaptığın ana odaklanırsan hayatının en güzel terapilerinden birini yaşarsın. Tıpkı hayatımız gibi...

 Evet doğru okudun kurabiye yapmak ve yaşamak aslında çok benzer. Eğer yaşadığımız anın tadını çıkarmak istiyorsak tıpkı kurabiyedeki gibi beynimiz ve bedenimiz bir olmalı. Ellerimiz temiz olmalı. Gözümüz açık olmalı. Ama en önemlisi... Sonucu düşünmemeliyiz. Çünkü sonucu düşünmekten kurabiyeye odaklanamayız. "Ee sonuç kötü olursa; emeklerim, malzemelerim boşa giderse ne olacak?" dediğini duyar gibiyim. İşte gizli malzememi veriyorum hazır mısın? Sonucu Rabbine bırakmak... En sevdiğim malzeme... İşe O'na güvenerek başlarsan o seni yarı yolda bırakmaz. Sen sırtını ona dayarsan O sana hissettirir ölçülerin tam olup olmadığını. Bir mucize olmuş gibi hissedersin piştiğini. Hatta inanır mısın, bazen yanmış gibi görünse de sana lezzetli gelir. Yanık kurabiyenin bile keyfini çıkarabilirsin O'nunla. İnanmıyorsan dene. Başla işe onun adıyla. Sonucu düşünmeden. Hissedeceksin kurabiyenin o tatlı kokusunu...

                                                                                     -Beyaz Gül-

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı