Benim Derdim Bana Yeter

  Uyanıyorum. Bugün ayrı bir halsizlik var sanki üzerimde. Kahvaltımı yaparken bir cinayet haberi duyuyorum televizyonda. Yüzümü buruşturuyorum. Güzel bir sabaha uyanmışken başkalarının sorunlarını mı dinleyeceğim? “Beni ilgilendirmez.” Diye düşünüyorum. “Benim derdim bana yeter.” Televizyonu kapatıp iştahla kahvaltımı yapıyorum. Giyinip işe gitmek için dışarı çıkıyorum. Yolda birkaç iri çocuğun zayıf bir çocuğu ortalarına alarak dövdüklerini görüyorum. Ah şu çocuklar! “Neyse” diyorum. “Beni ilgilendirmez. Benim derdim bana yeter.”

  Otobüs beklerken yanımda koltuk değnekleriyle yürüyen bir adam görüyorum. Bir anda değnek takılıyor ve yere düşüyor. Acıyla inlerken çıkan sesten rahatsız olup kulağımı kapatıyorum. Adam benden yardım bekler gibi gözümün içine bakıyor. “Beni ilgilendirmez” diyerek önüme dönüyorum. “Benim derdim bana yeter.”

  Bir süre sonra otobüs seferlerinin iptal edildiğini görüyorum. Sinirlenip yola yürüyerek devam ediyorum. O sırada bir adam çıkıyor karşıma. “Tüm paranı ver!” diye bağırıyor. Korkuyla donakalıyorum. Karşılık vermeyince beni dövmeye başlıyor. Ayağa kalkmaya çalışıyorum ama başaramıyorum. Adam öfkeyle çantamı almaya çalışıyor. Elimden geldiğince karşı koyuyorum. Adam daha da sinirlenip bıçağını çıkarıyor. Bana doğru eğilirken yardım alma umuduyla etrafa bakınıyorum. Bir yabancıyla göz göze geliyorum. Tepkisiz bir şekilde yaşadığım acıya bakıyor. Bıçak darbesiyle gelen acıyı hissediyorum. Hırsız çantamı alıp kaçıyor. Son bir umutla yabancının gözlerine bakıyorum. Hala aynı soğuklukla karşılaşıyorum. Hiç mi vicdanı yok bunun? Acıma karşı nasıl böyle tepkisiz durabilir? Kan kaybından gözlerimi kapatmadan önce sesini duyuyorum yabancının: “Neyse… Beni ilgilendirmiyor. Benim derdim bana yeter.”

                                                                                 -Beyaz Gül-

 

 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı