Zincir Laneti

Bir çocuk pazarda kaybettiği annesini arıyordu. O sırada alışveriş yapan Ahmet'e çarptı. Annesinin de yokluğunun acısıyla ağlamaya başladı. Ahmet donakaldı. Daha sonra annesini gören çocuk ağlayarak annesine doğru koştu. Ahmet kendine sinirlendi. "Yine korkunçsun. Yine birini korkuttun." diyerek geçmişteki hatıralarını getirdi aklına. Öfkeli bir şekilde yürümeye başladı. Kendinden nefret ediyordu. Kendine olan öfkesiyle otobüse binmeye çalışırken önde ilerleyen Merve'ye doğru"Binin artık" diye bağırdı. Merve Ahmet'in öfkeli sesini duyunca telaşlandı. Eli ayağı birbirine girerek ilerledi. Yine herşeyi berbat etmişti. Yine birini kızdırmayı başarmıştı. Babasının "Sen bir halt etmezsin" lafı aklına geldi. O endişeyle korkularının arasında boğulurken farkında olmadan tutunmaya çalışan Kerem Bey'in dengesini bozdu. Kerem Bey sinirlendi. İçinden "Bu gençlerin hâli ne! Tek işleri telefona, ona buna bakmak! Görmüyorlar beni resmen!" Diye söylendi. Onu sürekli görmezden gelen karısı aklına geldi. Karşısındakini umursamayan herkesten nefret ediyordu. Sinirle ofisine doğru yol aldı. "Hoşgeldiniz Kerem Bey" diyen neşeli sekreteri Leyla'ya öfkeli bir homurdanmayla karşılık verdi. Leyla gerildi. Yine ağzını tutamamış, cıvık cıvık hareketler yapmıştı. Ne vardı düzgün bir şekilde hoşgeldin dese? Çocuk gibi neşeli söyleyip patronunu sinirlendirmişti. Kendisine olan kızgınlığıyla eve geldi. Yedi yaşındaki oğlunun elindeki su bardağını yere düşürdüğünü gördü. Öfkeyle oğluna döndü. Kendine olan öfkesi, patronuna olan öfkesi tüm tahammülünü doldurmuştu. "Niye dikkatsizsin!" Diye bağırdı oğluna. Oğlu odasına gitti. Daha gelir gelmez annesini sinirlendirmeyi nasıl başarabilmişti? Çünkü dikkatsizdi. Çünkü beceriksizdi. Yoksa annesi ona neden kızardı ki? İnsanlar birilerine kızıp başka birisine patlıyor olamazdı sonuçta. Bu kadar tek yönlü olamazlardı. Kendilerini ve dünyayı bu kadar doldurmazlardı stresle. Evet... Kesin onun yüzünden sinirlenmişti annesi. Bu zinciri devam ettirip üstüne alınmalıydı gördüğü davranışları. Hayattaki her şey onun suçu olmalıydı. Ve bir gün o da birini suçlayacak ve onu da bu lanete ortak edecekti...
                                      -Beyaz Gül-

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı