Hayatın Zor Ancak Eksik Parçası

 

 Rastgele bir günün rastgele bir sabahıydı. Gitmesi gereken yere gidiyordu, sebebini sorgulamadan. Adımları düzenli, hareketleri dengeliydi. Öğrendiği şekilde yaşıyor, öğrendiği şekilde yürüyordu. Doğru yolda olduğunu bilmek ona yeterdi. Fazlasına gerek yoktu.

Ona verilen görevi yerine getirirken ayağına bir şey takıldı. Bakmak istemedi, bakmaya gerek duymadı. Tam ilerleyecekken rengi gözüne çarptı. Kırmızıydı ancak daha önce hiç böyle bir kırmızı görmemişti. Merakla eline aldı. Sıcak ve yumuşaktı. Anlamlandıramadığı bir hisle anında geri fırlattı. Sebebini bilmiyordu ancak o nesneyi hem sevmiyor hem de tekrar eline almak istiyordu. Kafasını salladı ve yoluna devam etmek istedi. Yürümeye çabalasa da ayakları ilerlemiyordu. Bir süre düşündükten sonra tekrardan yere eğildi ve garip nesneyi eline alıp bir kere daha inceledi. Bırakamayacağını anlayınca hızlıca gömleğinin sol cebine koydu ve görevine doğru yola koyuldu. Cebinden yavaş yavaş ısı yayılmaya başladı. Çok geçmeden tüm vücudu sımsıcak oldu. Farklılık sadece bununla sınırlı değildi. Karşılaştığı herkes gözüne değişik görünmeye başladı. Kendisi yanarken herkes soğuktu. Sebebi sorulmadan yapılan görevler ilk defa kafasını karıştırdı. Doğrular  yanlış gelmeye başladı. Her gün nereye gidiyordu? Her gün ne yapıyordu? Neden yapıyordu? Dünyanın dönüşünü hissetmeye başladı. Renkler değişti, güzellikler değişti. Her geçen gün diğerinden farklı yaşanıyordu. Değişiklik hoşuna gitmemişti ancak değişikliğe neden olan o kırmızı şeyi bırakmak istemiyordu. Özenle bakıyor ve üzerine titriyordu. Ne ara bu kadar bağlandı bilmiyordu fakat sanki onu bulmadan önce yaşamamıştı. Ona “kalp” adını verdi. Hayatının zor ancak eksik parçası… 

 Çok geçmeden diğerleri de fark etti bu farklılığı. Sıcaklığı tanımayan insanlar bu yabancı nesneyi tehlike olarak gördüler. Arkadaşlarının tuhaf olmasının sebebi güzel olamazdı. İnsanoğlu gitmesi gereken yere giderdi. Görevler önemliydi. Anlam aranmazdı. Ne zaman ne yapacağı belli olmayan “kalp” ortadan kaldırılmalıydı. Tüm dünya birleşti ve saldırdılar. Arkadaşlarına gelecek zararı düşünmeden… O ise tüm gücüyle korudu kalbi. Hissettiği sıcaklığı kaybedemezdi. Kalp olmadan yaşayamazdı, biliyordu. Bu yüzden kalbi en derinlere saklamaya karar verdi. Bir bıçakla göğsünü ortadan yardı ve en değerlisini büyük boşluğun içine gizledi. Kalp yerini bulmuştu. Herkesten uzak, sadece başka kalp sahiplerinin anlayabileceği bir yerde…


-Beyaz Gül-

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı