Ben âşık oldum...

İzlediğim filmin etkisi ruh halime yakın olduğu için etkilendim. Sonra yağmur damlalarının çatıya dokunduğu her an çıkan şiddetli ama bir o kadar da nazik olmak için çabalayan sesine kulak verdim. Başımı örtmek için sağa sola bakınıp eşarbımı bulur bulmaz dışarıya fırladım. Havanın soğuk olmasından dolayı dış kapıyı kapatmıştım. Sanki umudun sesi olsa böyle hissettirir gibiydi. Hızlıca çektiğim kapı, yakın zamanda yağlandığı için hiçbir gıcırtı ses etmeden açıldı. Perdelerim kapalı olduğu için dışarının aydınlık olduğunu fark etmemiştim. Toprak kokusu içeriye daldı. Hızlı adımlarla terliklerimi giyip birkaç saniye içinde merdivenlere yöneldim. Hızlı hızlı sevgilime kavuşacakmışım hissi ile iniyordum. En son basamağa gelip çökene kadar indiğim yolu, kaç basamak merdiven indiğimi, kaç saniye sürdüğünü hiç bilmedim...kavuşmak kaç saniye sürmüştü. Yağmur damlaları cenin poziyona benzer bir halde durduğum için sadece üst bedenimi ıslatıyordu. Yağmur batıdan yağıyordu bu yüzden yağmur damlaları yüzüme ulaşmıyordu. Islanmak için koşmuş önce yağmurda dinlenmiştim. Rüzgar esiyordu ve bu yumuşak bir rüzgar değildi. Gözlerimi kapattım. Sesini dinledim. Sesi güvence gibiydi. Sonra ayağa kalktım. Yağmura doğru yürümeye cesaret edemedim. Sırtımı verdim yağmura, sırtımı dövmesine izin verdim. Etrafta yavaş adımlarla geziniyordum bir aşağı bir yukarı. Sonra yağmur sadece sağ tarafımı dövmeye başladı. Solumu görmüyordu. Saklamıştım solumu. Etrafta gezinmeye devam ederken yağmura bu seferde solumu/kalbimi verdim. en son derin bir nefes aldım ve yağmura yüzümü döndüm. Başımı gökyüzüne çevirdim. Yağmur damlalarının bedenime değdiği her nokta da sanki huzur yer ediniyordu önce tenimde sonra ruhumda ve en derinimde. En çokta yüzüme dokunduğu ân tüm ruhuma dokunmuş gibi hissediyordum. İçimde bastıramadığım duygu "ben âşık oldum" cümlesiyle etrafta duyulmuştu. Hafif bir kıkırtı ile tekrar yüzümü yağmura döndüm. Ah ne değerli bir andı bu. Seni hissetmek. En derinimde. Bu kadar umarsız, bu kadar şiddetli ama bir o kadar gökten gelmesine rağmen yine de nazik olan edân. Gözlerim kapalı olduğu için düşen her damlada irkiliyordum ama gözlerimi hiç açmak istemedim. Açsam da yağmurun ne zaman tenimi okşayacağını bilemezdim. Âşktan sırılsıklam olmuştum. Yere uzandım ve yağmurla bir bütün oldum...


                                                              ~AhsenH~

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Cesaret Nedir?

 Çok da uzak olmayan bir zamanda arkadaşımla bir diziye başladık. Amerika ve Japon işgali içinde Kore halkının mücadelesini çok güzel anlatıyordu. Dram dizisiydi. Ağlanabilecek çok yer vardı. Ancak ben sadece bir yerinde hıçkırıklarımı tutamadım. Yan karakterin öleceğini hissettiği anda... Öyle korkusuz veya önemli bir karakter değildi. Diğerleri gibi kendini koruyamıyordu. Kötü bir ailenin zengin, şımarık çocuğu olarak biliniyordu. Belki de öyleydi. Komik ve cıvık şakalarıyla pek fazla sevilmiyordu. Ama dram dizisinde bile izleyicinin gülmesini sağlayan kişiydi kendisi. Sürekli sırıtırdı. Tabi ben o maskenin altında her acıyı hissediyordum.   Bir sahnede yaşlı bir adam öfkeyle su fırlattı bizimkinin yüzüne. Gülümsedi ve tek bir soru sordu: "Dedem miydi size zarar veren yoksa babam mı?" O an hissettiğim şeyi size nasıl anlatsam? Sevdiklerinin yaptığı bir hatayı telafi etmeye çalışmanın acısını bilir misiniz? Başkasının yükünü yüklenmenin ağrısını? Yaptığı doğru bir şey de...
Devamı

Sancı

Resim
Aynanın karşısına geçmiş güzelliğini izlemekten kendini alıkoyamayan Lisa, tacını düzeltti. Annesine alması için yalvardığı elbisenin içinde çok naif hissediyordu. Pahalı olan bu elbiseyi aldırmak için bir yıldır yalvarıyordu. Modası geçmesine rağmen hâlâ çok pahalıydı ama modasının geçmesi hiçte umurunda değildi Lisa'nın. Bir eliyle eteğinin ucundan tutup kendi etrafında döndü ve kıkırdadı. Etrafında olup biten hiçbir şey umurunda değildi. Çünkü o an kimsenin, mutluluğunu bozamayacağı bir an yaşıyordu. Evin ikinci büyük ablası Marilda,Lisa'ya bir bakış attıktan sonra ablasına Luna'ya bakmaya devam etti. Sabahtan beri ablasının eteğinin dibinden ayrılmamıştı. Onun için derinden hüzün duyuyordu. Yaşları yakın olduğu için abla-kızkardeş ilişkisinden daha ziyade arkadaş gibilerdi. Birlikte büyüdük, birlikte yaşlanacağız sözünün gerçek olacağını düşünmüştü. Ama ölümden daha beter bir durumla karşılaşmış olmanın verdiği gerçeksi bir tokat ile sarsılmışlardı. Annesi ...
Devamı

Dağınık, Herşey Dağınık

  Bugün bir arkadaşımla daha vedalaştık. O da kendi yurduna, evine hevesle döndü. Ben yine arkada kaldım. Bu duygu bana ahiretteki durumumu tanıdıklaştırıyor. Ve yalnız kalmaktan nasıl korktuğumu farkettim şuan. Oturdum bir metroda ve eve gidesim gelmiyor. Evde beni bekleyen bir ailem var. Onlar olmasaydı? Eve döner miydim? Kafam yine çok karışık. Bu cümlelerime de yansıyor. Tıpkı kelimeleri toparlayamadığım gibi düşüncelerimi de toparlayamıyorum. Beynime misafirliğe gelmiş gibiyim. Bir şeyleri düzenlemek istiyorum ama neyin nerede olması gerektiğini bilmiyorum. Düşünceyi bir yerden alıp başka bir yere koyuyorum. Ama yine dağınık... Beynim yine dağınık. Hiçbir şey düşünmüyorum ama çok şey düşünüyorum. Böyle bir şey mümkün mü?   Bir metro daha geldi. Ben hala oturuyorum. Niye kötüyüm? Bir sebep bile olmadan... Kabuğun altında canımı yakan yara ne? Beynim dağınık demiştim, yine farkediliyor. Bağıra bağıra ağlamak ama aynı zamanda kahkahalar atmak istiyorum. Sevilmek istiyor...
Devamı